Öyle demiş biz gittikten sonra bir çocuk. Yeni, yeni kokmak ! Acaba nasıl bir duygu onlar için ? Düşünmeden parçalanmış hayatlara ne katabilir ki yeni bir koltuk ? Belki bir süreliğine neşe... Biz döndükten sonra boylu boyunca uzanmışlar yeni kokan koltuklara keyifle :)

Hayatımda ilk defa bir çocuk yuvasına ziyaretimdi. Henüz evde başlamıştım zırlamaya. Bir ara dayanamayacağımı düşünerek esime "sen git teslim et koltukları" dedim. Ama oda olmazdı. Katkıda bulunan tüm arkadaşlarım adına ben orda olmalıydım. Her ne kadar kendimi toparlayıp telkinde etsem, yuvanın kapısından girip ortada dolanan çocukları görünce yaşlar akmaya başladı gözümden tutamadım kendimi. Hepsinin ayrı bir hikayesi var boyundan büyük. İnsanın isyan edesi ""NEDEN" diye haykırası geliyor. Ama hiç birşey gerçekleri değiştirmiyor. Hikayelere takılmadan gelecekleri için bir şeyler yapmak gerekiyor ki bireysel çabada bir şey ifade etmiyor. Saatler geçtikçe farkettimki insan orda olmaya biraz daha alışıyor. Göz yaşların yerini yeni çözümler, düşünceler alıyor. Şimdi çocuklarımızın bir bilgisayara ihtiyacı var. Çünkü bu koltuklarda tepinecek çocukların hepsi alt özel grup. Yani hastalık veya psikolojik sebeplerle öğrenme güçlüğü yaşayan çocuklar. Sanıyorum bilgisayarla birlikte öğrenme hevesleri çok daha artacak. Bakalım bunda başarılı olabilecekmiyiz ?