Onu gördüğümden beri düşünüyorum. Beynimi kemiriyor, rüyalarıma giriyor. Ne zaman geleceksin diye sorarken bakışları hala gözlerimde, beynimde.

İzin aldığımda geleceğim dediğimde belkide bu cevaba doymadığı için gözlerimin taaa içine bakışı hala içimde, kalbimde. Bayramın ilk günü tüm cesaretimi toplayarak Çocuk yuvasına gittim. Çocukların etrafıma doluşması, elimi öpmek için can atışları, bana sarılışları, ellerimi bırakmayışları. Hayatımda çok üzüldüğüm anlar oldu ama yüzüm gülerken gözyaşlarımı içime akıtışım belkide hiç bu kadar olmamıştı. Anneleri, babaları belkide kardeşleri ile bir arada olmaları gereken zamanda kendi gibi kaderin tokatını yiyerek hayata mağlup başlamış arkadaşları ile bir aradaydılar. Beni sofralarına oturttuklarında tabağımdaki hiç bir lokmayı boğazımdan geçiremedim. Tabağımı yiyemeyeceğim diye geri uzattığımda içlerinden en tombuluna "önce öteki arkadaşlarıma sorayım belki doymayan olmuştur" dediğinde şaşırdım. Halbuki bizim çocuklarımız olsa kocaman gözlerle önlerine koyabilirlerdi o dolu tabağı yiyemeyecek olsalarda. Kendimce götürdüğüm minik ikramlara "şimdi siz bunlara paramı verdiniz ? niye zahmet ettiniz" dediklerinde daha bir şaşırdım. Halbuki benim kızım götürdüğüm süprize bazen hiç düşünmeden burun kıvırabiliyordu. Demek ki kıymet bilmek yoklukla öğreniliyordu. Belkide hatayı biz büyükler hiç bir şeyden geri kalmasınlar diye tüm imkanları çocuklarımızın önüne seriyor sonrada emek vermedikleri halde sahip oldukları şeyleri beğenmiyor diye kızarak yapıyorduk. Sanıyorum arzu ettikleri şeye ancak emek verip ulaşırlarsa kıymet bilecekler. Adı önemli değil içlerinden biri. Sürekli onu düşünüyorum. Geçirdiği ameliyatlar sonucu sesini büyük oranda kaybetmiş. Tertemiz bir yüzü var. Sanki oraya ait değil gibi. Onu şimdilik hafta sonları evimde ağırlamak, misafir etmek istiyorum. Belkide tedavi ettirebilmek yada tedavi olmasına aracı olabilmek. Onun hayata sıkı sıkı sarılabilmesinde bir abla olarak yanında olmak istiyorum. Ve önüme çok büyük engeller çıkacağınıda biliyorum. Ancak kafaya koydummu ne kadar gözü kara ne kadar deli olduğumuda biliyorum. Yarım kalmış bir hayatı düzene koyabilmek, ve gitmesi gerektiği yolda gidebilmesini sağlamak benim için dünyalara bedel. Bu fikrimden kızıma çok kısa ve öz bahsetmeme rağmen gözlerindeki ışık ve sevinci görmenizi çok isterdim. Belki oğlumda bir abisi olacağı için çok sevinir ne dersiniz ? Bu gökkuşağının diğer tarafına geçmek gibi bir mutluluk :) Biliyorum aslında diğer tarafa geçmek hiç bir zaman mümkün değil. Ancak gerçekleştirebileceklerinizle hayalleriniz arasındaki sınırında bir gökkuşağı olduğunu varsayarsanız işte o an hayalleriniz bir adım daha gerçeğe yaklaşır.Geriye sadece sizi gerçeğe taşıyacak son bir kaç adım kalır.