İyice tedirgin olmaya başlamıştım. Üstümde bahardan kalma ince giysiler, üzerine kalınca bir ceketle iş yerine gidip gelmek garibime gidiyordu. Evde ise kışlıkları giymeye başlamadım bile :) Aylardan şubat ve durumda bundan ibaret olunca sanki insanın tersi dönüyor.

Pazar günü gözlerimizi bu kar ile birlikte açtık. Nasıl da güzel güzel yağıyordu. Kızımdan önce ben koştum balkona. Ellerimle tutunca çocuk gibi sevindim. Oğlum ise ilk defa tanık oldu kara. Sonuç itibariyle ailecek bir sevinç oldu bizim için kar. Pazar kahvaltımızıda karın yağışı ile birlikte yaptık. İnanılmaz bir keyifti. Ama ben her zamanki gibi sevincimi kısa yaşadım. Bu soğukta dışarıda olan evsizleri, yaşlıları, çocukları düşünmeden edemedim. Yine lokmalarım birer birer dizildi boğazıma. Ya çok üşüyorlarsa ? Ya açlarsa ?

Bazen dünyaya ne kadar adil davranıldığını sorgularken arada kendimide sorgulamadan edemiyorum. Neden böyleyim ? Bu yaradılışta olmak bana üzüntüden başka bir şey vermiyor ki ! Elimden bir şey gelmediği gibi düzeni değiştirmek imkan dahilinde değil.

Sadece çevrenizdeki insanlara yardımda bulunabilmek yeterli gelmiyor. Oysa o kadar çok darda olan insan var ki. Neyse efendim biraz silkelendim, titredim ve kendime geldim. Zira bunlara üzülürken güzel şeyleride kaçırmak istemiyorum arada.