|
Esrarengiz bir gecenin, siyah ve gri sislerinin ardında çıkıp çıkmamakta tereddüt eden…
Etekleri dibindekileri seyredip onların küçüklüğüne aldanıp, kendini çok büyük zanneden...
Hikmeti kendinde bilip, söylediği üç beş güzel lafla övünüp...
Ayna karşısında geçerek, sanki kendi yaratmış gibi, hem kendini beğenen, hem de böbürlenip duran...
Adalet duygusunu kaybettiği için, kendine bile adil davranamayan... Etrafındaki herkesi potansiyel tehlike olarak görüp, sürekli şüphe duygusu ile yaşayan...
Kalbi karardığı için sevmek duygusundan bihaber yaşayan ve yaşatan... Gülmenin adını sadece kitaplardan okuyan...
Ağlamak gereken yerde yutkunarak susan...
Güzel bir türkü duyduğunda iki satır terennüm edemeyen veya etmeyen... Güneşi gördüğünden yılandan kaçar gibi kaçan, karanlığa müptela...
yazan: doğan telkesen |