|
geçmişin, yaşanmış ve bitmişin,
meğer ben kendime kendime etmişim.
batan dikenleri gül sanıp,
kokulu her yaprağa "o" diyerek aldanıp,
rüya bitip, gün doğunca uyanıp,
söylenmişim, durmuşum.
odalar içinde kalınca kendim ile başbaşa,
kalbimdeki odada sonsuz yangın çıkınca,
söndürmek için ne su, ne çare.
hep susmuşum yanmışım,
hem yanmış yıkılmışım.
ben zaten ateşmişim, güneşte erimişim
düşlerimde büyümüş, sevgiye yenilmişim
dokunmaktan ziyade, hissetmeye gelmişim
acılarımda gizli, acı tatlar sezmişim
gelgitlerim içinde, dilimde kilitlerim
söylenilmez biçimde, bir heceyi seçmişim
fakat ve ne yazık ki,
sevmişim, tükenmişim.
hem bir de utanmayıp,
söylemiş, seslenmişim.
kalbime çok ağır bu yük,
ruhuma derin elem,
söylemek ne kadar da zor
AŞK'ı şikayet edem.
üstelik çok sevmişim,
üstelik istemişim,
yanmışım ve hep susmuşum
sevmişim, aldanmışım.
yazan: doğan telkesen |
