|
Söküp atmak isterdim kalbimi...
Özgürlüğümü aldın sen.
Ben ki, kimseye ama hiç kimseye bağlamamıştım kalbimi, bağlanmamıştım hiç kimseye sana bağlandığım kadar.
Ama sen teslim aldın veya ben sana teslim ettim kalbimi. Yaşanacaklardan habersiz, olacaklardan umarsızdım.
Sahi senin sözlüğünde ne ad verilir çekilen ızdıraplara?
Ama gel gör ki, kendini kaybetmekte olan bir sara hastası gibi, ben de hakimiyetimi kaybettim.
Sana esir, sana râm oldum. Ve sen beni tükettin.
Ey kalbim!
Sen beni mahvettin.
Söküp atmak istedim seni... beceremedim.
ne sevmeyi, ne sevilmeyi...
ne kavuşmayı, ne de terk etmeyi beceremedim.
ham hayaller içinde idim bir dönem, kendime geldim.
yazan: doğan telkesen
|
