4.26.2007 - gerçek aşk öyküsü ...

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştıgını,kendimi buldugumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdigimde anladım..
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat,
okuyarak
dinleyerek degil..
Bildiklerini bana neden anlatmadıgını,
anladım

Yüreginde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştugunu anladım..

Acı doruğa ulaştıgında,
Gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
neden hiç ağlamadıgını anladım..
Ağlayanı güldürebilmek,
ağlayanla ağlamaktan daha degerliymiş,
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiginde anladım..

Bir insanı herhangi biri kırabilir,
ama bir tek,
en çok sevdigi acıtabilirmiş.
Çok acıttıgında anladım...
Fakat ,
hakedermiş,
Sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,

Gözyaşlarıyla birlikte,
sevinçler terkettiginde anladım..          

Yalan söylemek degil 

Gerçegi gizlemekmiş marifet,
Yüregini elime koydugunda anladım..

'' Sana ihtiyacım var , gel ! ''
diyebilmekmiş güçlü olmak,
Bana '' git ''dediginde ,
'' Kalmak istiyorum ''
diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde gittigimde anladım..

Sana sevgim şımarık bir çocukmuş,
her düştügünde zırıl zırıl aglayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldıgında anladım..
Özürü dinlemek degil,

''affet beni '' diye haykırmak istemekmiş,
PİŞMAN OLMAK,

Gerçekten pişman oldugumda anladım..

VE GURUR,
Kaybedenlerin,
acizlerin maskesiymiş,
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüregimde sevgi buldugumda anladım...

Ölürcesine isteyen beklemez,
sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni affetmeni ölürcesine istedigimde anladım..

Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek,
ama özgür bırakacak kadar SEVMEKMİŞ..

Böyle SEVDİM SENİ..

Ben;

Seni kocaman bir yürekle sevdim.
Gözlerim degil,
yüregimdi seni gören.
Sen damarlarımdaki kana karışıp,
geldin oturdun yüregime.
Bir başka yerde olamazdın zaten.

Sen,
benim en degerli yerimde,
yüregimde olmalıydın,
orada kalmalıydın.

Çok aşkı ev sahipligi yapan bu yürek,
ilk kez bu kadar kolay kubullendi seni.
Herhangi bir konuk degildin artık.
Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı,
ne de uğurlama.
O yüregin gerçek sahibiydin.
Şimdi sonbahar,

kışa giriyoruz ya..

Ben dört mevsim baharı yaşadım seninle.
Çiçek çiçek açtın yüregimde.

Gökkuşağı zayıf kaldı,
senin renklerin karşısında.
Taze bir yaprak gibi yeşildin.
Açelyaydın pembeliginle.

Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün.
Kırmızıydın bir ateş gibi.
Ve maviydin..
En çok bu renkle anmayı sevdim seni.
Denize tutkundum,
Denizi sensiz,
Seni de denizsiz düşünemedim,
Seni severken dünyayı da sevdim ben,
insanları da...
Kendime bile dar gelirken,
içinde herkese yer olan,
bir hayatın sahibiydim artık.

En Kızgın ,
en tahammülsüz oldugum anlarda bile,
seni düşünmek yetti bana.
İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı,
güldüm.
Beni öylesine güldüren senin sevgindi
ve ben kaygısız,
içten gülüşün ne demek oldugunu,
nasıl güzel bir şey oldugunu anladım seninle...

Her şeye ragmen sevdim seni.
Güçlüydüm ve aşamayacagım hiç bir zorluk yoktu.
Koca bir kentte,
koca bir ülkeye kafa tutabilirdim.
Sen elinden tuttugunda,
Patlamaya hazır,
bir volkan gibi hissederdim kendimi.

Menzil sendin
ve ben o menzile ulaşmak için,
önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim.
sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim,
kül ederdim.
sana ulaştıgımdaysa sakin bir göle dünüşürdüm.
ve o göle bir tek sen girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da..
Her halin çekti beni.
Duruşunu, bakışını,
gülmeni,kızmanı,
şaşkınlıgını, kurnazlıgını,
çocuklugunu,
olgunlugunu sevdim.
Sesini de sevdim suskunlugunu da.

Küçük oyunlarını, kaprislerini,
sitemlerini, dengesizliklerini,
korkularını sevdim.
Seni ve o doyumsuz sevdanı,
uçarı sevdanı anlatacak,
kelime bulamadım çoğu zaman.
sıgmadın cümlelere
ve hiç bir cümle seni,
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı,

SENİ SEVERKEN YORULMADIM
ÇÜNKİ SEN YAŞAM KAYNAGIMDIN
HER GÜN YENİLENDİM
SENİNLE ÇOGALDIM,
BÜYÜDÜM
EKSİKSİZ KALAN NEYİM VARSA TAMAMLADIN
SEVDİM İŞTE ÖTESİ YOK...

CAN DÜNDAR.